Τι – δεν - είναι η λαϊκή Δεξιά
Δημοσιεύτηκε: 13.07.10 ενημερώνει ο Άριστείδης Κρανιάς | εντός Άρθρα - Ανακοινώσεις
Σε συνέχεια του «τι είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός», θα δούμε τώρα τι είναι και τι ΔΕΝ είναι, η «λαϊκή Δεξιά». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε το αυτονόητο: δεν πρέπει η ΔΑΚΕ καθηγητών να σταματήσει την βαθμολόγηση των γραπτών, κρατώντας σε ομηρία τους μαθητές, λόγω οικονομικών διαφορών με το υπουργείο. Ο «λαικοδεξιός» Γιάννης Μανώλης είπε το αδιανόητο: καλά κάνει η ΔΑΚΕ, διότι αυτό είναι δικαίωμά της. Σε συνδυασμό και με την άρνηση της Ν.Δ. να καταδικάσει ονομαστικώς τις απαράδεκτες και έκνομες ενέργειες του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, μας υποχρεώνει να αποσαφηνίσουμε το περιεχόμενο της λαϊκής Δεξιάς.
Κατ’ αρχάς, να δούμε το ιστορικό πλαίσιο. Η λαϊκή Δεξιά στην πατρίδα μας ιδρύθηκε από τον ευπατρίδη πολιτικό Δημήτριο Γούναρη, ο οποίος μετονόμασε το «κόμμα των Εθνικοφρόνων» το 1920 σε Λαϊκό κόμμα. Σκοπός του Γούναρη ήταν να καταδείξει τον λαϊκό χαρακτήρα της Δεξιάς παρατάξεως, η οποία συνδύαζε τον πατριωτισμό με την κοινωνική αλληλεγγύη. Πράγματι, το Λαϊκό κόμμα ήταν ο κύριος εκφραστής των μικροαστών, των αγροτών και των εργατών, εν αντιθέσει με τους Φιλελευθέρους του Βενιζέλου που εκπροσωπούσαν κυρίως την αναδυόμενη αστική τάξη. Όλα τα μεγάλα ονόματα της Ελληνικής αστικής τάξεως ήταν Βενιζελικοί.
Επιπροσθέτως, η συγκρότηση του κράτους-πρόνοια έχει δεξιές ρίζες. Στην Ευρώπη φέρει την υπογραφή του Βίσμαρκ, στην Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά. Εξ’ όσων γνωρίζω, κανείς τους δεν ήταν σοσιαλιστής. Η λαϊκή Δεξιά λοιπόν δημιούργησε ένα κοινωνικό δίκτυ προστασίας για τους εργαζομένους σε θέματα υγείας, κοινωνικών ασφαλίσεων, συντάξεων, παιδείας, προκειμένου το σύνολο του λαού να απολαμβάνει ένα αποδεκτό επίπεδο κοινωνικών υπηρεσιών, διασφαλίζοντας το εθνικό μέλλον.
Έως εδώ όλα καλά. Αυτό όμως που επικράτησε να λέμε λαϊκή Δεξιά στην μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι κάτι διαφορετικό. Η «λαϊκή Δεξιά» της Ν.Δ. είναι μία κρατικοδίαιτη πατερναλιστική εκδοχή του σοσιαλισμού, εκπορευόμενη από τις κρατικοποιήσεις του Καραμανλή. Είναι η επιβράβευση των προνομίων των συντεχνιών, το άβατο του δημοσίου τομέα, είναι οι οικονομικές συναλλαγές κράτους και διαπλεκομένων επιχειρηματιών. Την αστική τάξη στην Ελλάδα τα τελευταία 35 χρόνια την έφτιαξε το κράτος με τις δημόσιες προμήθειες, χωρίς την μεσολάβηση της αγοράς. Είναι μία μεταπρατική αστική τάξη ενσωματωμένη μέσα στον κρατικό προϋπολογισμό, κάτι σαν το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων!
Αυτή την «λαϊκή Δεξιά» εκφράζει η Ν.Δ. Κρατικοδίαιτη, διεφθαρμένη, συντεχνιακή, σοσιαλίζουσα, πελατειακή. Δεν αντιλαμβάνεται η Ν.Δ. ότι η πραγματική λαϊκή Δεξιά ευνοεί τον ανταγωνισμό στην οικονομία για να πέφτουν οι τιμές, προς όφελος του καταναλωτή. Είναι αυτή που θεσμοθετεί ένα ρυθμιστικό πλαίσιο για όλους τους παίκτες, χωρίς φωτογραφικές διατάξεις για τους ημετέρους. Είναι αυτή που αφήνει στην ελεύθερη οικονομία να αποφασίσει ποιος αξίζει να επιτύχει, δεν το προαποφασίζει το κράτος. Η λαϊκή Δεξιά κάνει στοχευμένες κοινωνικές παρεμβάσεις, δεν εισάγει τον κρατισμό σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής των πολιτών και της κοινωνίας.
Συνοψίζοντας: η Δεξιά είναι λαϊκή, όχι συντεχνιακή. Είναι κοινωνική, όχι σοσιαλιστική. Πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία, όχι στον κρατισμό. Στηρίζει την κοινωνική αλληλεγγύη, όχι τον κοινωνικό εκμαυλισμό. Δεν έχω την απαίτηση από τον κ. Μανώλη να τα κατανοήσει όλα αυτά, αφού πέρασε την ζωή του σιτιζόμενος στο πρυτανείο του ΟΤΕ ως συνδικαλιστής. Ο κ. Σαμαράς όμως στο συνέδριό του είπε ότι «η πολιτική μας δεν είναι ομπρέλα θαλάσσης», χωρίς όμως να ξεκαθαρίσει ποια είναι. Μεταξύ φιλελευθερισμού και μίας καρικατούρας της «λαϊκής Δεξιάς», δεν θα ήθελα να βρίσκομαι κάτω από την ομπρέλα του όταν ξεσπάσει η καταιγίδα των εκλογών του Νοεμβρίου.
Περισσότερα...
Η αποσύνθεση της Νέας Δημοκρατίας Οι «εθνικιστές» και η Νέα Δημοκρατία
