Η αποσύνθεση της Νέας Δημοκρατίας
Δημοσιεύτηκε: 25.06.10 ενημερώνει ο Άριστείδης Κρανιάς | εντός Άρθρα - Ανακοινώσεις
Η εκλογή του Αντώνη Σαμαρά αντί να οδηγήσει σε ανασύνθεση την Ν.Δ. και την κεντροδεξιά, δείχνει να αποσυνθέτει ακόμη περισσότερο την Ν.Δ. Η κ. Μπακογιάννη θα ακολουθήσει μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου τον δικό της δρόμο στο φιλελεύθερο κέντρο, η ρήξη του κ. Σαμαρά με τους καραμανλικούς ιδιοκτήτες του μαγαζιού εντείνεται, ο Γ. Καρατζαφέρης και ο ΛΑ.Ο.Σ. όχι μόνο δεν φυλλορρόησαν προς Ρηγίλλης, αλλά θα αυξήσουν περαιτέρω την δύναμή τους.
Και το ερώτημα εδώ δεν είναι αν κάποια από αυτά θα μπορούσαν να αποφευχθούν, διότι με το «αν» δεν γράφεται η ιστορία. Το ερώτημα είναι τι επιλογές θα κάνει ο κ. Σαμαράς στο προσεχές μέλλον. Πως θα μπορέσει να περιορίσει τις απώλειες προς την κ. Μπακογιάννη, την στιγμή που ακόμη και σήμερα ο κ. Σαμαράς μιλάει στο όνομα του χρεωκοπημένου «κοινωνικού φιλελευθερισμού»; Πως θα υπερκεράσει τον καραμανλικό χαρακτήρα της Ν.Δ., την στιγμή που ο Καραμανλισμός θεωρείται το ευαγγέλιο του κόμματος, χωρίς να γίνεται ποτέ καμμία κριτική στον καταστροφικό ρόλο του Κων. Καραμανλή στην Δεξιά παράταξη;
Πως θα γίνει η ευρύτερη Δεξιά ιδεολογική και πολιτική ηγεμονική δύναμη, την στιγμή που ο κ. Σαμαράς αρνείται κάθε διάλογο με τον Γ. Καρατζαφέρη και τον ΛΑ.Ο.Σ., ακόμη και στο ζήτημα μίας κοινής στρατηγικής στις εκλογές του Νοεμβρίου, προκειμένου «να μην πρασινίσει πολιτικά ο χάρτης της Ελλάδος»; Η αδιέξοδη πολιτική της καραμανλικής Ν.Δ. έναντι του ΛΑ.Ο.Σ. χρεωκόπησε πανηγυρικώς σε όλες τις εκλογές. Μόνο τυφλοί και εμπαθείς δεν το συνειδητοποιούν αυτό. Είναι ο κ. Σαμαράς κάτι από τα δύο;
Ο χρόνος πλέον δεν είναι φίλος του κ. Σαμαρά, αλλά αντίπαλος. Τον Νοέμβριο θα έχει κλείσει ένα χρόνο στο τιμόνι της Ν.Δ. και θα έχει να αιτιολογήσει τα αποτελέσματα των εκλογών στην Τ.Α., που δεν φαίνονται να είναι ευνοϊκά. Αν πιστεύει ότι θα ξεφύγει μεταθέτοντας τις ευθύνες στον εσωτερικό εχθρό, δεν νομίζω να τον βγάλει και πολύ μακριά. Οι κινήσεις του κ. Σαμαρά έπρεπε να είναι ο προσδιορισμός της ιδεολογικής ταυτότητος της Ν.Δ. σε πατριωτική-δεξιά κατεύθυνση, το άνοιγμα της δεξιάς ατζέντας σε όλα τα πολιτικά-κοινωνικά θέματα και η έναρξη ενός διαλόγου με τον ΛΑ.Ο.Σ.
Θα ρωτήσει κάποιος καλόπιστα: τι μας νοιάζει εν τέλει τι θα κάνει η Ν.Δ.; Μας νοιάζει, στον βαθμό που η πολιτική δεν είναι «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος», αλλά έχει διαδραστικό χαρακτήρα. Όπερ σημαίνει, ότι και αν κάνει ο Γ. Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ., αν η Ν.Δ. συνεχίσει τις θωπείες στην Αριστερά και οι θέσεις της ανακυκλώνουν τα αριστερά μυθεύματα του κοινωνικού σώματος, το αποτέλεσμα θα είναι η συνέχιση της ηγεμονίας του ΠΑΣΟΚ. Για αυτό μας νοιάζει.
Ο κ. Σαμαράς θα έπρεπε να βλέπει τον Γ. Καρατζαφέρη ως εν δυνάμει σύμμαχο στον αγώνα ανατροπής των αριστερών ιδεοληψιών, για τις οποίες η Ν.Δ. φέρει τραγικές ευθύνες από το 1974 έως σήμερα. Η πολιτική «μην αναγορεύσουμε τον ΛΑ.Ο.Σ. σε ισότιμο συνομιλητή» έχει καταρρεύσει. Και κατέρρευσε, όταν 500.000 Έλληνες ψήφισαν ΛΑ.Ο.Σ. πριν 9 μήνες. Διότι εκεί κρίνονται στην πράξη όλες οι πολιτικές. Να υποθέσουμε λοιπόν ότι ο κ. Σαμαράς και η Ν.Δ. θα συνέλθουν από το κώμα; Το πιθανότερο όχι. Ίσως έφθασε η ώρα να δικαιωθεί η πρότερη πρόβλεψη του Δημ. Αβραμόπουλου για το «κλείσιμο του βιο-ιστορικού κύκλου της Ν.Δ.». Μόνο που αυτό αφορά και το ΠΑΣΟΚ, όπως και το σύνολο της μεταπολιτεύσεως.
Εν αρχή ήν η Πράξη
Αυτό έγραφε ο Γκαίτε στον Φάουστ, σε αντιπαραβολή με το «Εν αρχή ήν ο Λόγος» της Γενέσεως και του Ευαγγελίου του Ιωάννη. Ο Γκαίτε εννοούσε ότι χωρίς την Πράξη κάθε Λόγος είναι άνευ αξίας, στερείται υποστάσεως, είναι ψεύτικος και παραπλανητικός. Οι εκπρόσωποι του πολιτικού μας κατεστημένου όμως υποκρίνονται, αλλιώς δεν εξηγείται ότι οι λόγοι τους δεν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις.
Μιλούν για δημόσια διαβούλευση, αλλά όλες οι αποφάσεις τους είναι ερήμην της κοινωνίας και των πολιτών. Μιλούν για εθνική προσπάθεια, αλλά θεωρούν το έθνος «φαντασιακή κατασκευή» του 18ου αιώνος. Μιλούν για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά αυτοί που συνεχίζουν να σηκώνουν τα δημόσια έσοδα είναι οι μισθωτοί και η έμμεση φορολογία συνθλίβει τις λαϊκές κοινωνικές ομάδες.
Το υφιστάμενο πολιτικό κατεστημένο προσπαθεί να ενδυθεί την προβιά του καινούριου, οι θεματοφύλακες της διεφθαρμένης μεταπολιτεύσεως μετατρέπονται εν μία νυκτί σε άφθαρτους. Ο κ. Σημίτης γράφει στο «Πρώτο Θέμα» για το «κοινωνικά άδικο πρόγραμμα σταθεροποίησης», αλλά αυτός ήταν ο πρωθυπουργός της κλοπής των αποταμιεύσεων των Ελλήνων στο χρηματιστήριο, ενώ οι κύριοι συνεργάτες του είναι χωμένοι στα ταμεία της Siemens (Μαντέλης-Τσουκάτος). Η κ. Μπακογιάννη λέει ότι «πρέπει να μάθουμε από τα λάθη μας», αλλά αυτή ήταν στο πρώτο τραπέζι της Νεοδημοκρατικής εξουσίας. Ο κ. Πάγκαλος θυμήθηκε τώρα τον «υπερβολικό αριθμό δημοσίων υπαλλήλων», αλλά το κόμμα του τους διόριζε επί 20 χρόνια για να νέμεται τα αγαθά της εξουσίας.
Τους ενόχλησαν οι επισημάνσεις του κ. Δασκαλόπουλου. Δεν τους πείραξε ότι αφάνισαν την εθνική αστική τάξη, εξοντώνοντας τον Ανδρεάδη και τον Δράκο (ΙΖΟΛΑ); Ότι στην Siemens πέρασαν τρία χρόνια πριν η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη μας ασχοληθεί για πρώτη φορά, την στιγμή που στην Γερμανία 150 εισαγγελείς ήταν πάνω στην υπόθεση από την πρώτη ημέρα; Δεν είδαν το «κόμμα των επιχειρηματιών», όταν η Οικουμενική και ο κ. Μητσοτάκης έδωσαν το μονοπώλιο των τηλεφωνικών συσκευών στον κ. Κόκκαλη και προκειμένου να γίνει αυτό εξαφάνισαν την κρατική ΕΛΒΗΛ, αν και ο ΟΤΕ συμμετείχε με 45% από το 1977;
Η γριά μαϊμού δεν ξέρει να κάνει νέα κόλπα, λέει μία σοφή λαϊκή ρήση. Ξέρει όμως να υποκρίνεται, να πείσει ότι μπορεί. Πρέπει να κατανοήσουμε όλοι τις παθογένειες της μεταπολιτεύσεως. Χρειαζόμαστε λιγότερο κράτος στην οικονομία και περισσότερο ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα. Πανεπιστήμια ως κυψέλες γνώσεων και εξειδικεύσεως και όχι φυτώρια της άκρας αριστεράς. Δημόσια εκπαίδευση με αξιολόγηση καθηγητών. Νοσοκομεία με ισολογισμούς και κεντρικό σύστημα προμηθειών. Πατριωτική εξωτερική πολιτική. Πρέπει να επαναλανσάρουμε το brand name «Ελλάς» στο εξωτερικό. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς.
Ο διαπρεπής Ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης έγραψε στο Βήμα, στις 15/2/09: «Ο Ελληνικός πολιτικός κόσμος έχει κλείσει 30 χρόνια στην εξουσία. Η επίκληση φράσεων τύπου mea culpa συγκαλύπτει μία προσπάθεια διαγραφής ή αποκήρυξης όλων όσα οι ίδιοι έκαναν. Ωθούνται κατόπιν να προσανατολισθούν στην γενική αναζήτηση του νέου, είναι η τελευταία ευκαιρία επιβίωσης. Δυστυχώς, αυτό το νέο είναι απλώς το παλαιό, αναβαπτισμένο σε νέο. Το ξαναζεσταμένο φαγητό παραμένει το ίδιο, είναι και πιο άνοστο». Το λέω ξανά: η επόμενη ημέρα του ΔΝΤ πρέπει να είναι μία νέα Εθνεγερσία, όχι μία νέα μεταπολίτευση. Η μεταπολίτευση πέθανε μέσα στην διαφθορά και την ανυποληψία. Και δεν χρειάζεται ούτε καν μνημόσυνο!
Περισσότερα...
Η φυλετική συνέχεια των Ελλήνων Τι – δεν - είναι η λαϊκή Δεξιά
